یک روز جالب در آکسفورد

امروز یک روز عجیب برای یک مادر و پسر بود،  همه چی از یک اخلاق همیشگی مادر شروع شد،  مثل همیشه مسیح جون یک چیزی رو گم کرده بود ولی لنتدفعه یک چیز مهم و اساسی بود که گم شده بود! کلید درخونه .

حتما که می دونید انگلیس جایی هست که وقتی کلید رو گم کنید سرت رو هم گم می کنی از بس که باید به قر و اداهای این انگلیسی ها جواب بدی می گن کلید که قفل رو باید عوض کنی ، خسارت می گیرن هزار دنگ و فنگ دیگه من شنیدم.  یکهو دیدم مامان یواشکی به کلید صاحبخونه تو جا کلیدیشون دستبرد زد و هول هول هولکی کنار در ظاهر شد کلید ها را با آشفتگی امنتحان می کرد تا یکی به در خروجی جواب داد و ما رفتیم بیرون. 

مامانم  چند روزه که اینجا برامون اتاق اجاره کرده ولی به محض بیرون رفتن اتفاق عجیب دیگه ای افتاد در مورد همین موضوع این بود که با سکوت، قدم زنان راه درازی را می رفتیم که مامان ایستاد روش را برگردوند با قیافه چنان مبهمی که فکرد کردم باز چی رو گم کرد .این دفعه خودمون رو گم کرده بودیم . گفت: ما داریم کجا می ریم؟ فکر کنم اشتباه رفتیم . بیا برگردیم.  من هم دنبالش راه افتادم . مامان یادش بود که برای رسیدن به جاده اصلی باید از یک کوچه خیلی باریک رد می شدیم. رسیدیم  به یک کوچه خیلی  باریک راه گرفتیم و رفتیم بعد دوباره همون قیافه مامان و همون حرف راه را برگشیتیم و دیدیم بله روبرو یک کوچه باریک هست و در واقع همون کوچه باریک اصلی که ما را به جاده اصلی  رسوند.  

نشستیم توی یک کافه که صبحانه بخوریم، کافه قشنگی بود من که خوشم اومده بود. من که کاپوچینو و کیک شکلاتی سفارش دادم  از مامان پرسیدم تو داری چی می خوری؟ هی لای ساندویچ اش رو باز می کرد تا بفهمه چیه؟ آخر سر هم گفت نمی دونم اینو واسه گرم بودن سفارش دادم. شاخ در اوردم گفتم پس موقع سفارش دادن گفتی چی به تو بدن: مسیح گفت هیچی بابا با انگشت نشون دادم گفتم یکی از اونا بدین. خلاصه وسط های صبحانه بود که مامان خواست بند و بساط اینترنت رو باز کنه. عجائب امروز این بود که اپ تاپ مامان ساژ نداشت که مامان هم اینو می دونست، شارژ اپ تاپ را تا جایی که من یادمه جمع کرد اما بالای تخت جا گذاشت. 

پس خیلی زود صبحانه را خوردیم راه افتادیم برای قایق سواری دور آکسفورد به سفارش یکی از دوستان مامان . میون راه مامان جیغ زد گفت وای موبایل رو جا گذاشتم . زدم رو پیشونیم گفتم آخ خدااااا زود برگردیم. مامان نشست روی زمین شروع  کرد به کیفش رو خالی کردن و گشتن . من هی می گفتم پس چرا بر نمی گریدم و در کمال ناباوری می دیدم موبایلش رو از توی کیفش در اورده می گه اینهاش اینجاست.

رفیتم سوار اتوبوس شدیم برای رسیدن به مرکز شهر و قایقرانی . مامان همش توی فکر بود برای همین توی اتوبوس من هی به  مامان می گفتم: فکر کنم کلید تو کنار سکه های پول من بالای میز جامونده . مامان تو جواب :  در حد قسم خوردن می گفت من مطمین هستم کلید را وقتی رفتیم ماهیگیری کم کردیم .  به مقصد رسیدیم  اما توی ایستگاه قایقرانی هیچ کسی نبود و قایق ها همه را قفل کرده بودند. جالب تر اینکه من به فکرم رسید بپریم که بپریم و به قایق ها برسیم بد شانسی روی دیوار به انگلیسی نوشته بود : No jumping 

مجبور شدیم سوار یک چزی تو مایه های یه کشیتی کوچولو بشیم که توش پر بود از پیر مرد و پیرزن . جوان جمع مابودیم که تا می خواستیم یک جیغ بزنیم و عکس بگیریم همه را به چشم یک حق به جانب نگاه می کردند.  خلاصه وقتی پیاده شدیم که واقعا تا الان هنوز خودمون هم نفهمیدیم چرا داشتیم هی جیغ می زدیدم و می خندیدم اونم بعد از تفریح و گردش در رودخونه نه توی خود کشتی کنار اون آدم های جدی. 

یکی از دوستان مامان زنگ زد. ما هم رفتیم ببینیمش. قدم زنان با دوست مامان  رفیتم یک جای سبزی گیر آوردیم و نشستیم. که جاب اینجاست که محل سبزی که ما انتخاب کردیم کردیم قبرستون بود. روبروی یک کلیسا. خلاصه مادر و دوستش شروع کردت به خرف زدن من هم سرم رو با سکه های اتگلیسی گرم می کردم ولی از بس اینها حرف سیاسی و غم انگیز و زندان زدن من خود به خود اشکم داشت در می اومد.یمهو مامان یک درخت سیب قرمز پیدا کرد یعنی هر کی اونو از دور می دید و اگه نمی خورد احساس می کرد داره می میره . انگار جلوی یک کسی که بعد از صد سال آب نخورده یک لیوان آب جلوش بگذارین. پس مامان یکهو پر کشید با خوشحالی رفت سیب ها رو چید. خلاصه با شادی و خوشحالی یکیش رو به من داد و یکی رو خودش گاز زد و خورد و اون یکی رو که به دوستش تعارف کرد دوستش گفت من روزه ام! یکدفعه مامان قیافه اش برگشت ولی دوستش گفت اشکالی نداره باید بخوری . مامان یه جوری سیب رو می خورد انگار داشتن نوشیدنی رو تو حلقش می کردند. راه افتادیم . توی راه که می رفیتم مامان و دوست مامان عین تراکتور حرف می زدند تا رسیدیم جایی که دوست مامان ازش جدا شد. هنوز ناهار نخورده بودم و احساس ضعف می کردم. مامان گفت زود باید بریم ناهر . می دنین واسه چی ؟ چون ساعت شیش قرار داشتیم واسه دیدن خونه. رفتیم خونه خودمون . صاحبهونه نبود کلید خودمون هم که می دونید. برگشتیم . من  که ضعف گشنگیم به حدی رسیده بود که می تونستم یک فیل رو بخورم به مامان گفتم بریم مک دونالد.

اتوبوس گرفیتم و پیاده شدیم اونجایی که مامان می گفت مک دونالد داره ولی مک دونالد کجا بود. مامان دوباره فکر کرد و گفت باید بریم اونطرف شهر . ما یک بلیط روزانه داشتیم که براش هفت پوند داده بودیم ولی فقط به درد اتوبوس قرمزها می خورد. ولی چون وقت نداشتیم اولی اتوبوسی که اومد سوار شدیم . آبی بود ما هم مجبور شدیم دوباره پول بدیم . تا نشستیم دیدم یک اتوبوس قرمز پشت سرمون وایستاده. راننده اتوبوس آبی یک دوبار استارت زد و اتوبوس خاموش شد. مامان گفت ای شانس و دوید تا از اتوبوس پیاده شه و اون قر مزه را بگیره که بلیطش را هم داشتیم اما اتوبوس رفته بود و حالا ما مونده بودیم توی یک اتوبوس خاموش. اتوبوس قرمزه جلو زده بود و ما هم رفیتم سراغ راننده که می گفت یک مشکل فنی پیش آمده. خلاصه دیرتر از اتوبوس قرمزه حرکت کردیم 

ساعت شد پنج. ما رسیدم طرف دیگه شهر. مامان گفت بیا از خیر مک دونالد بگذر من هم دلم براش سوخت گفتم باشه امروز مک دونالد نمی خوایم. رفیتم چند تا سوخاری خریدیم نشسیتم و شروع کردیم به خوردن . مامان یک گاز از رون زد و گفت سیرم من دیگه الان نمی تونم بخورم. منم با خودم فکر کردم یک دره بخورم جلوی ضعفم رو بگیرم بعد با مامان بریم تو خونه باهم بخوریم. ولی یک هو ساعت رو دید و یک ربع به شیش بود . داشتیم سریع می رفتیم و هی توی راه لب و دستهام رو پاک می کردم . مامان ایستاد و پاکت غدا را انداخت توی یک جعبه بزرگ گوشه خیابان از مامان پرسیدم این سطل آشغاله؟ بعد با نگاهی که دیر و آشفته بود گفت آره دیگه. بریم. من که هنوز ضعف داشتم و شوکه شدم که مامان چیکار کرد. گفتم من که سیر نشده بودم ولی دیگه دیر شده بود و راه افتادیم سر قرار . دوباره اتوبوس گرفتیم که برسیم سر قرار. قرار ما یک ایستگاه اتوبوس آنطرف تر بود، ولی ما دو ایستگاه اتوبوس آنطرف تر پیاده شدیم و یک ایستگاه را پیاده برگشتیم. در واقع بدون اتوبوس می آمدیک زودتر می رسیدم. موبایل مامان شارژش تموم شده بود و اونها نمی دونستند که ما داریم می دویم که برسیم سر قرار. 

بلاخره ما رسیدم توی خونه جدیدی که می خواستیم ببینم. از اونجا دیگه همه چیز برگشت.  

خونه قشنگ بود مثل خونه ایرانی بزرگ بود هیچ شباهتی به اتاق ترافیکی ما نداشت،  خصوصا از مامان قول گرفتم که خونه رو شیر نکنه با کسای دیگه حالا نمی دونم رو قولش هست یا نه.  برگشتنی هم دیگه مشکل اتوبوس نداشتیم سوار ماشین دوست مامان شدیم. به خونه هم که رسیدم صاحبخونه هم خونه بود در باز بود و مهمتر از همه کلید رو هم دقیقا روی میز همون جایی که گفته بودم پیدا کردیم. این هم داستان یک روز که نوشته شده از دست من. 

++++++++++++++++++++++++++++++

سر فرصت مطلب را ادیت می کنم.